امیدوارم بیاد ٬ بخونه ٬ بپسنده و بیست بده.

دیوان خواجه٬ یاد تو و استخاره ها

پیچیده نیست درک من و این اشاره ها

بیدارم و به یاد تو امشب شمرده ام

هی ماه را به جای تمام ستاره ها

از بس تو را به گوش هم آواز خوانده اند

دیگر پر است گوش من و گوشواره ها

پاهای من به سمت تو لکنت گرفته اند

یعنی شکسته قامت این بی قواره ها

با این وجود٬ دست تو کوتاه می شود

در بین بازوان من از راه چاره ها

از شعر من بجوش و مرا بی نیاز کن

از این کنایه ها و از این استعاره ها

بیچاره من که در به در عشق مانده ام

با شعر های کهنه ام این وصله پاره ها

مثل جسمی که روح کم دارد

باده من صبوح کم دارد

کشتی مبتلا به طوفانم

اتفاقی که نوح کم دارد

من شبیه جنون فرهادم

در دیاری که کوه کم دارد

عمر این سالنامه ها بی تو

جمعه ائی با شکوه کم دارد

بی تو عمریست مرده ام شاید

مثل جسمی که روح کم دارد.

گاهی مرا به اسم صدا کن٬ همین و بس

من با توام ٬"شبیه خودت""مثل هیچ کس"

عمری به شوق دیدنت آواز خوانده ام

حالا که ساکتم تو به فریاد من برس

اینجا برای ماندن و خواندن مجال نیست

پر واکن عاشقانه هم آواز هم قفس

تکلیف روشن است مرا صید کرده ای

یعنی زدی٬ همین که رسیدم به تیر رس

شیرین ترین ترانه رها کرده ای مرا

امشب میان مشتی از این شعر های گس

می مانم عاشقانه به پایت بدون شک

از اولین نگاه تو تا آخرین نفس

من دل سپرده ام به تو پس لااقل تو هم

گاهی مرا به اسم صدا کن ٬ همین و بس.

توخودت باشی و خودت و خودت٬ من تو باشم و تو و تکرارت

کاش می شد دوباره برگردد٬ به هوای تو شعر گفتن ها

من پر از التهاب گشتن ها ٬ تو و انگار که نه انگارت

کاش می شد دوباره برگردد روزهائی که فکر می کردم

بینمان انتخاب خواهی کرد ٬ یک در باز جای دیوارت

کاش می شد دوباره برگردد بامن آن روبرو شدن هایت

به خودم باز وعده می دادم فرق دارد سلام این بارت

کاش می شد دوباره می خواندی ٬ غزل خوشه های گندم را

رو به من ٬ من که خوب می دانی تشنه بیت بیت اشعارت

کاش می شد دوباره... اما نه٬(من و تو) این گناه آلود است

مرد باش و مرا بران و بگو: برو دیگر ٬ خدا نگهدارت.

برادران با ایمان! همواره دعا کنید زیرا اگر دعای خود را با شدت بسیار تکرار نمائید به درخواستتان استجابت می شود و از آسمان موش می بارد!

سگ دانا با شنیدن این پند در دل خود خندید و در حالی که از آنان روی گردان می شد با خود چنین گفت:

در درک آنچه در کتاب ها هست٬ کودن تر از این گربه ها ندیده ام. مگر در کتاب ها نخوانده اند که آنچه با راز و نیاز و دعا از آسمان فرود می آید٬ استخوان است و نه موش!؟

از کتاب دیوانه و خدایان زمینی ( جبران خلیل جبران)